top of page
Search

The Two Words That Started Everything Her Şeyi Başlatan İki Kelime

  • Writer: Yusuf Yaran
    Yusuf Yaran
  • 4 days ago
  • 11 min read

Alright, my culinary comrades.

There is one moment in every chef's life that cracks everything open. One moment that sends you down a road you never planned for. Most chefs don't recognise it while it's happening. They're just standing there doing something ordinary, and then life shifts under their feet.

Mine happened on a football field in Istanbul, on June 30th, 1991.

I was 13. Dusty field. Flat ball. Nothing special about that afternoon at all. Then a burgundy Doğan pulled up at the edge of the pitch. The window came down and two words came out.

"Get in."

I got in. And I never looked at the world the same way again.

Today I want to tell you about the people behind Rich Chef Poor Chef. Not the front-of-cover version. The real one. The people who don't get named in press releases. The ones who changed things before anyone was watching.



Where I come from

Before I tell you what happened after I got in that car, you need some context. Where you come from shapes everything.

I'm a mix of four cities. My mother is from Bolu Mengen. My father is from Hatay. I was born in Ankara and raised in Istanbul. On paper I'm from Hatay. But half my blood comes from Mengen, and if you know anything about Mengen, you already understand why that matters.

Mengen isn't just a small town four hours from Istanbul. It's the culinary capital of Türkiye. The story goes, and much of the historical record backs it up, that after the conquest of Constantinople in 1453, Fatih Sultan Mehmed put a man named Mengenli Yakup Ağa in charge of organising the imperial kitchens at Topkapı Palace. Yakup Ağa recruited his chefs from one place only. Mengen.

The Ottoman court's food. The palace kitchens. All of it run by chefs from one small town.

That tradition never broke. Generation after generation, master chefs trained in Mengen and passed the knowledge from father to son, kitchen to kitchen, for centuries. My grandfather, Halil Karagöz, was a chef. His father was a chef. His grandfather too. As far back as anyone in my family remembers, the men on that side cooked professionally.

And the other half of me is Hatay. My father's city. A UNESCO Creative City of Gastronomy, with hundreds of regional dishes built out of civilisations layered on top of each other. Arab, Turkish, Armenian, all of it expressed through food.

So when I say cooking was in my blood, I mean it literally.

The burgundy Doğan

Back to that afternoon.

My uncle, the late Kemal Çetin, and Celal Çetin, both from Mengen, pulled up to that football field. Two words. "Get in."

I stopped chasing a half-deflated ball, got in the car, and they took me into a professional kitchen for the first time in my life.

That afternoon changed everything.

Celal Çetin became my first Shifu. My first real chef. I worked with him in three different places, each time a step higher. In Bakırköy I was his apprentice. In Yeşilköy I was his commis. In Sultanahmet I was his assistant.

He was the first pastry chef I ever met who knew far more than pastry. He could peel an eggplant with his eyes closed and get clean, perfect lines every time. That kind of certainty in the kitchen, the technique that sits in your bones, you don't get from a book. You absorb it. You stand next to someone who has it and it gets into you.

Then one day he moved to a bigger place. He looked at me and said, "You take over."

I was 17.


What that kitchen actually was

Before you smile at a 17-year-old running a pastry section, let me tell you what that kitchen looked like.

We made everything from scratch. Not just the pastries. Everything. Our own fondant. Our own heavy cream. Our own butter, churned from raw cow's milk delivered fresh. Our own jams, marmalades, glazes and fillings. Not a single packet. Not one bucket ordered from a supplier.

And Celal Usta had mastered desserts that most chefs today don't know exist.

Samsa. Elmasiye. Kalburabastı. Zerde. Güllabiye. Sabuniye Helvası. Vezir Parmağı. Mahmudiye.

These weren't recipes from a catalogue. They were an inheritance from the Ottoman court, the same culinary line that runs back to Topkapı Palace.

Kemal Çetin is no longer with us. But those two words he said through a car window in 1991 still echo. Every time I think about how this career started, I think about him.

And that kitchen in Sultanahmet was my real culinary school. What I learned there about making something from nothing, about understanding an ingredient down to its root, about what it actually takes to master a craft, shaped every single thing that came after.


The question people keep asking me

Now let me jump forward about thirty years.

People send me messages about Rich Chef Poor Chef, and they're not the messages I expected. Nobody asks what the book is about. Nobody asks how long it took.

They ask this instead. "How is this book so polished? Why does it read like a proper encyclopedia from cover to cover? The writing, the layout, the references, the design. How is this a chef's book?"

Underneath that question there's a quiet assumption. That a chef isn't supposed to produce something that looks like that.

I took it personally, in a good way.

Here's the truth. I didn't do it alone, and I've never pretended otherwise.

The rule I've followed my whole career

Find the best person for the job. Then go and work with them. That's it.

For the book I did exactly that. The best photographer. The best graphic designer, who built my logo and cover concept from nothing. The best editor, who cleaned up my words without losing my voice. The best cartoonist, who drew me by hand for every chapter.

But the two people who changed the book itself, the bones and the structure, were Rory and Carly Carruthers.

Rory is a seven-time international bestselling author. Forbes named him a top international book launch expert. His usual clients are New York Times bestselling authors and people with massive platforms. He said yes to me, and I still don't take that lightly.

From April 4th, 2021, until the book launched on January 15th, 2026, he and Carly never stopped pushing. Five years. Not a good-enough version. The best version.

Carly is something else entirely. Part editor, part strategist, part book psychiatrist, and that last one is the most accurate description I've found. She can skim a manuscript and tell you exactly what it's saying, what it's missing, and what the hidden message underneath actually is. She sees the book beneath the book.

My first draft was 650 pages.

She looked at it and said, "Yusuf. What are you trying to do here. 650 pages. What is wrong with you?"

She was right.

I was trying to cram everything into one book. Every thought, every experience, every lesson from 35 years in this industry. It was passionate and sincere and honest. It was also a complete mess.

She asked me a few sharp questions. One thing clicked. And I cut it down to 408 pages.

Rory did the architecture. Chapter structure. Transitions. He helped me work out what the book actually was. My biggest problem was that all my ideas lived in my head. A thousand of them. And I couldn't get them onto the page in any order that made sense. Rory found the shape. The flow. The thread that runs from chapter one to the last page.

Without th

at team, the book you're holding today wouldn't exist.


Everyone has someone behind them

So now you know.

A dusty football field in Kanarya, 1991. A burgundy Doğan. Two men from Mengen who said two words and changed a 13-year-old's whole direction.

And a team who sat with me for five years and refused to let me settle.

Every chef standing in a kitchen today has someone behind them. The person who said "get in." The person who said "you take over." The person who said "this is good, but it can be better, keep going."

Rich Chef Poor Chef exists because of all of them.

If you have someone like that, call them this week. And if you don't yet, go find them. That's the part nobody tells you about building a career in this trade.

The full story is in the video below, and the book goes much deeper into how rich chefs think and how poor chefs stay stuck. You can find it at richchefpoorchef.com whenever you're ready.

Until next time, stay sharp, and keep cooking.





Kıymetli mutfak yoldaşlarım.

Her aşçının hayatında her şeyi açan bir an vardır. Sizi hiç planlamadığınız bir yola sevk eden tek bir an. Aşçıların ekserisi o an yaşanırken farkına dahi varmaz. Sıradan bir iş görüyordur, derken hayat ayaklarının altından kayar.

Benimki bir futbol sahasında oldu. İstanbul'da, 30 Haziran 1991'de.

On üç yaşındaydım. Tozlu bir saha. Sönük bir top. O öğleden sonranın hiçbir hususiyeti yoktu. Derken sahanın kenarına bordo bir Doğan yanaştı. Cam indi ve içeriden iki kelime geldi.

"Bin arabaya."

Bindim. Ve dünyaya bir daha aynı gözlerle bakmadım.

Bugün size Rich Chef Poor Chef'in arkasındaki insanlardan bahsedeceğim. Kapak hikâyesinden değil, hakikatinden. Basın bültenlerinde adı geçmeyenlerden. Kimse seyretmezken her şeyi değiştirenlerden.

Nereden geldiğim

Arabaya bindikten sonra ne olduğunu anlatmadan evvel size biraz bağlam vermem lazım. Zira nereden geldiğiniz her şeyi şekillendirir.

Ben dört şehrin terkibiyim. Annem Bolu Mengen'li. Babam Hatay'lı. Ankara'da doğdum, İstanbul'da büyüdüm. Kâğıt üzerinde Hataylıyım. Lakin kanımın yarısı Mengen'den geliyor. Ve Mengen hakkında en ufak bir malumatınız varsa, bunun neden mühim olduğunu derhal anlarsınız.

Mengen, İstanbul'a dört saat mesafedeki sıradan bir kasaba değildir. Türkiye'nin aşçılık payitahtıdır. Rivayete göre, ki tarihî kayıtların ekserisi de bunu teyit eder, 1453'teki İstanbul fethinin akabinde Fatih Sultan Mehmed, Mengenli Yakup Ağa'yı Topkapı Sarayı mutfaklarını teşkil etmekle vazifelendirmiş. Yakup Ağa ise aşçılarını yalnızca tek bir yerden devşirmiş. Mengen'den.

Osmanlı sarayının sofrası. Saray mutfakları. Hepsi tek bir kasabadan gelen aşçıların idaresinde.

Bu gelenek hiç kırılmadı. Nesiller boyu usta aşçılar Mengen'de yetişti, bilgi babadan oğula, mutfaktan mutfağa, asırlarca aktarıldı. Dedem Halil Karagöz aşçıydı. Onun babası aşçıydı. Onun dedesi de. Ailemde hatırlanabilen en eski zamana kadar, o taraftaki erkekler bu mesleği icra etmiş.

Diğer yarım ise Hatay. Babamın şehri. UNESCO Gastronomi Yaratıcı Şehirleri arasında bir yer. Üst üste katmanlanmış medeniyetlerden doğmuş yüzlerce yöresel yemek. Arap, Türk, Ermeni, hepsi sofrada ifadesini bulmuş.

Yani "aşçılık kanımda vardı" derken bunu mecazen değil, hakikaten söylüyorum.

Bordo Doğan

O öğleden sonraya dönelim.

Merhum Kemal Çetin ve Celal Çetin, ikisi de Mengen'li, o futbol sahasının kenarına gelip arabayı durdurdular. İki kelime. "Bin arabaya."

Yarı sönük topun peşini bıraktım, arabaya bindim ve beni hayatımda ilk defa profesyonel bir mutfağa götürdüler.

O öğleden sonra her şeyi değiştirdi.

Celal Çetin benim ilk Şifum oldu. İlk hakiki ustam. Onunla üç ayrı yerde çalıştım, her seferinde bir basamak yukarıda. Bakırköy'de çırağıydım. Yeşilköy'de kalfasıydım. Sultanahmet'te yardımcısıydım.

Tanıdığım ilk pastacıydı ki pastanın çok ötesini bilirdi. Gözü kapalı patlıcan soyar, her defasında kesiksiz ve kusursuz çizgiler çıkarırdı. Mutfaktaki o emniyet hissi, kemiğe işlemiş o teknik hâkimiyet kitaptan öğrenilmez. Sindirilir. Bu melekeye sahip birinin yanında durursunuz ve o sizin içinize işler.

Derken bir gün daha büyük bir yere transfer oldu. Bana döndü ve şunu söyledi: "Sen devam edeceksin."

On yedi yaşındaydım.

O mutfak nasıl bir yerdi

On yedi yaşında bir çocuğun pastane bölümünü devralmasına gülümsemeden evvel, o mutfağın nasıl bir yer olduğunu anlatayım.

Her şeyi sıfırdan yapardık. Yalnızca tatlıları değil, her şeyi. Kendi fondanımızı. Kendi kaymağımızı. Tereyağımızı, taze gelen çiğ inek sütünden kendimiz çalkalayarak. Reçellerimizi, marmelatlarımızı, jölelerimizi, iç harçlarımızı. Tek bir paket yoktu. Tedarikçiden gelen tek bir kova yoktu.

Ve Celal Usta öyle tatlılara hâkimdi ki, bugünün aşçılarının ekserisi varlığından bile haberdar değildir.

Samsa. Elmasiye. Kalburabastı. Zerde. Güllabiye. Sabuniye Helvası. Vezir Parmağı. Mahmudiye.

Bunlar bir katalogdan alınmış tarifler değildi. Osmanlı sarayından kalan bir mirastı. Topkapı'ya kadar uzanan aynı aşçılık silsilesi.

Kemal Çetin artık aramızda değil. Lakin 1991'de o araba camından söylediği iki kelime hâlâ içimde yankılanıyor. Bu kariyerin nasıl başladığını her düşündüğümde onu düşünüyorum.

Ve Sultanahmet'teki o mutfak benim asıl aşçılık mektebimdi. Yoktan bir şey vücuda getirmeyi, bir malzemeyi kökünden anlamayı, bir sanata hakikaten hâkim olmanın ne demek olduğunu orada öğrendim. Sonrasında gelen her şeyi o mutfak şekillendirdi.

İnsanların bana sorup durduğu sual

Şimdi otuz sene ileri saralım.

Rich Chef Poor Chef hakkında mesajlar alıyorum ve bunlar benim beklediğim mesajlar değil. Kimse kitabın ne anlattığını sormuyor. Kimse ne kadar sürdüğünü sormuyor.

Şunu soruyorlar: "Bu kitap nasıl bu kadar özenli olmuş? Neden baştan sona hakiki bir ansiklopedi gibi duruyor? Yazım, sayfa düzeni, kaynaklar, tasarım. Bu nasıl bir aşçı kitabı?"

O sualin altında sessiz bir peşin hüküm var. Bir aşçının böyle bir şey ortaya koymasının beklenmediği hükmü.

Bunu şahsıma aldım. İyi manada.

Hakikat şu. Bunu tek başıma yapmadım ve hiçbir zaman aksini iddia etmedim.

Bütün kariyerim boyunca sadık kaldığım kaide

İşin en iyisini bul. Sonra git onunla çalış. Hepsi bu.

Kitap için de aynen böyle yaptım. En iyi fotoğrafçı. Logomu ve kapak konseptini sıfırdan kuran en iyi grafik tasarımcı. Kelimelerimi temizlerken sesimi kaybettirmeyen en iyi editör. Her bölüm için beni elle çizen en iyi karikatürist.

Lakin kitabın kendisini, iskeletini ve mimarisini değiştiren iki kişi Rory ve Carly Carruthers oldu.

Rory, yedi kez uluslararası çoksatan olmuş bir muharrir. Forbes onu en iyi uluslararası kitap lansmanı uzmanları arasında gösterdi. Mutat müşterileri New York Times çoksatanı yazarlar ve geniş kitlelere hitap eden isimler. Bana evet dedi. Bunu hâlâ hafife almıyorum.

4 Nisan 2021'den kitabın 15 Ocak 2026'da neşredildiği güne kadar, o ve Carly hiç durmadı. Beş sene. İdare eder bir nüsha değil. En iyisi.

Carly ise bambaşka bir zât. Kısmen editör, kısmen stratejist, kısmen kitap psikiyatristi. Bu sonuncusu bulabildiğim en isabetli tarif. Bir müsveddeye göz gezdirir ve size tam olarak ne anlattığını, neyi eksik bıraktığını, altındaki gizli mesajın ne olduğunu söyler. Kitabın içindeki kitabı görür.

İlk taslağım 650 sayfaydı.

Baktı ve şöyle dedi: "Yusuf. Ne yapmaya çalışıyorsun. 650 sayfa. Sana ne oldu?"

Haklıydı.

Her şeyi tek bir kitaba sığdırmaya çalışıyordum. Bu sektörde geçirdiğim otuz beş senenin her düşüncesini, her tecrübesini, her dersini. Samimiydi, içtendi, dürüsttü. Ve tam bir kargaşaydı.

Birkaç keskin sual sordu. Bir şey yerine oturdu. Ve kitabı 408 sayfaya indirdim.

Rory ise mimariyi kurdu. Bölüm yapısını. Geçişleri. Kitabın gerçekte ne olduğunu kavramama yardım etti. En büyük müşkülüm şuydu: bütün fikirlerim zihnimin içindeydi. Binlercesi. Ve onları makul bir tertip içinde kâğıda dökemiyordum. Rory şekli buldu. Akışı. Birinci bölümden son sayfaya uzanan o ipliği.

O ekip olmasaydı, bugün elinizde tuttuğunuz kitap var olmazdı.

Herkesin arkasında biri vardır

Artık biliyorsunuz.

1991'de Kanarya'da tozlu bir saha. Bordo bir Doğan. İki kelime söyleyip on üç yaşında bir çocuğun bütün istikametini değiştiren Mengen'li iki adam.

Ve beş sene boyunca yanımda oturup daha azına razı olmama müsaade etmeyen bir ekip.

Bugün bir mutfakta duran her aşçının arkasında biri vardır. "Bin arabaya" diyen. "Sen devam et" diyen. "Bu iyi, lakin daha iyisi olabilir, devam et" diyen.

Rich Chef Poor Chef hepsinin sayesinde var.

Böyle biri varsa, bu hafta arayın. Henüz yoksa, gidip bulun. Bu meslekte kariyer kurmanın kimsenin size söylemediği kısmı budur.

Hikâyenin tamamı aşağıdaki videoda. Kitap ise zengin aşçıların nasıl düşündüğüne ve fakir aşçıların neden yerinde saydığına çok daha derinden giriyor. Hazır olduğunuzda richchefpoorchef.com adresinde sizi bekliyor.

Bir dahaki sefere kadar, keskin kalın ve pişirmeye devam edin.

WATCH IT ON YOUTUBE | YOUTUBE'DA SEYREDİN

📚 GET THE BOOK | KİTABA ULAŞIN

Read Rich Chef Poor Chef® → https://richchefpoorchef.com

🔔 SUBSCRIBE

For more on wealth, mindset, and career in plain chef's language. Simple language. Real talk. Let's get cooking.

🔗 CONNECT WITH ME

📚 RICH CHEF POOR CHEF® OFFICIAL

ABOUT YUSUF YARAN

Bestselling author of Rich Chef Poor Chef®, Guinness World Record holder, Culinary Olympian who competed for Türkiye, Cornell-trained hospitality leader, doctoral researcher, and financial markets trader. Thirty-five years, fifteen-plus countries. On this channel I talk about wealth, mindset, and career in plain chef's language. Rich chefs think differently, and I show you how.

Rich Chef Poor Chef® kitabının çoksatan muharriri, Guinness Dünya Rekoru sahibi, Türkiye adına yarışmış bir Mutfak Olimpiyatçısı, Cornell mezunu, doktora araştırmacısı ve finansal piyasalar yatırımcısı. Otuz beş sene, on beşten fazla memleket. Bu kanalda servet, zihniyet ve kariyer üzerine sade bir aşçı diliyle konuşuyorum.

The content shared on this channel is based on personal experience and does not constitute investment, financial, legal, or career advice.

 
 
 

Comments

bottom of page